Kënga e statujës

Rainer Maria Rilke

Kush është ai që më do aq shumë,

sa të mohojë jetën e tij të shtrenjtë?

Nëse njëri mbytet për mua në det,

do të rikthehem nga guri në jetë

atëherë, në jetë e shpenguar.

Sa shumë përmallem për gjakun që vrujon;

guri është i qetë.

Ëndërroj për jetën: jeta është e mirë.

Nuk e ka askush guximin,

me të cilin dua të zgjohem?

Dhe kur më në fund të jem në jetën,

që më jep gjithë thesaret, -
- - - - - - - - - - - - - - - - -
kështu e vetme do të

qaj, qaj për gurët e mi.

E ç’më hyn në punë gjaku im, kur piqet si vera?

Ai s’do mund të thërresë nga deti atë,

që aq shumë më deshi.

Nga “Libri i Pikturave”


Art: Bosch

Gjarpërinj dashurie gri

R. M. Rilke

Gjarpërinj dashurie gri kam flakur
nga sqetullat e tua. Si përmbi gurë të nxehtë
lëshohen ata tani dhe gëlltisin copëza epshi.
1915

R.M.R.

Me të gjithë sytë sheh kreatura 
hapësirat,
por sytë tanë, 
si përsëprapthi

të përqëndruar tërësisht tek ajo
si kurthe janë, si kurthe rreth daljes së lirë.

Atë çka është jashtë
ne e shohim përmes kafshëve.
Portret i veçuar,

qysh fëmijë na kthejnë ne, me detyrim
që përmbysur të shohim formësimin

dhe jo hapësirën,
kaq të qartë në portretin e kafshës,
të lirë nga vdekja.
Ne shohim vetëm atë, kafshën e lirë,
që rënien e lë pas, gjithnjë
ndërsa perëndinë e ka përpara
dhe, kur shkon,
atëherë shkon në përjetësi
porsi rrjedha e burimit...