Tenebrae

Paul Celan

Pranë të jemi, Zot,

pranë dhe të prekshëm.

Prekur tashmë, Zot

me njëri-tjetrin pleksur, si të ish

kurmi i kujtdo prej nesh

kurmi yt, Zot.

Falu, Zot,

faluna neve,

ne jemi pranë.

Pjerrtas shkuam,

shkuam, për t’u përkulur

mbi hone dhe kratere.

Në koritë shkuam, Zot.

Ishte gjak, ishte,

çka ti derdhe, Zot.

Shkëlqente.

Na shfaqi imazhin tënd në sy, Zot.

Sytë dhe goja janë hapur dhe bosh, Zot.

Kemi pirë, Zot.

Gjakun dhe imazhin, që ish në gjak, Zot.

Falu, Zot.

Jemi pranë.

Unë mund të të shoh ende

Unë mund të të shoh ende: një jehonë

e prekshme me fjalë-

ndjenjash, në kreshtë-

lamtumirë.

Fytyra jote friket butë,

kur papritur

çelet dritë

në mua, në pikën

ku njeriu thotë më dhimbshëm Kurrë.




Paul Celan

Ti ishe vdekja ime

Ti ishe vdekja ime,
ty mund të t'shtrëngoja

edhe pasi gjithçka më braktisi,

edhe fryma ime.

Paul Celan

Psalm

Paul Celan 

Kurrkush nuk na mbrun edhe një herë nga dheu e argjila,

Kurrkush nuk kuvendon për pluhurin tonë.

Kurrkush.

I bekuar qofsh ti, Kurrkushi,

Për hir tënd duam

ne të buisim.

Ty

Përkundër.

Kurrgjë

kemi qenë, jemi e do të

mbesim ne, buisim:

i Kurrgjëje

Trëndafil i Kurrkujt.

Me

kërcellin shpirtndritur,

me thekën shkretëtirë e qiellit,

kurora e kuqe

nga fjalë e purpurt, që ne kënduam,

mbi, o

mbi gjemb.